หัวใจของการสร้างสาวก: แหล่งข้อมูล

สรุป: แทนที่จะยึดสิ่งของไว้เป็นของตัวเอง พวกเขาดูแลสิ่งที่มีอยู่ในมือเพื่อประโยชน์ของคนอื่น

“ไม่มีใครถือว่าสิ่งของที่ตนมีเป็นของตนเอง แต่พวกเขาแบ่งปันทุกสิ่งที่มี
. . . และพระคุณของพระเจ้าก็ทำงานอย่างทรงพลังในพวกเขาทุกคน จนไม่มีใครขัดสน เพราะบางครั้งคนที่มีที่ดินหรือบ้านก็ขายสิ่งเหล่านั้น แล้วนำเงินที่ได้จากการขายมาวางไว้แทบเท้าของพวกอัครทูต เพื่อแจกจ่ายให้ทุกคนตามความจำเป็น”

กิจการ 4:32-34

พระเจ้าทรงวางวิธีป้องกันการขาดแคลนไว้ในคริสตจักร เมื่อผู้ติดตามพระเยซูดูแลกันและกันเหมือนที่ทำกันในกิจการ 4 ก็จะมีคนและครอบครัวที่ขาดแคลนอาหาร เสื้อผ้า ที่พักอาศัย และน้ำสะอาดน้อยลงมาก แม้กิจการ 4 จะไม่ได้ระบุรายละเอียดเหล่านี้ไว้ แต่เราอ่านได้ว่าพระคุณของพระเจ้า “ทำงานอย่างทรงพลัง” ในชีวิตพวกเขา จน “ไม่มีใครขัดสน”

การกระทำของคริสตจักรยุคแรกเกิดจากมุมมองพื้นฐานที่พวกเขามีต่อทรัพย์สิน ผู้ติดตามพระเยซูในยุคแรกเชื่อว่าสิ่งที่ตนครอบครองนั้นเป็นของคนอื่น แทนที่จะยึดสิ่งของไว้เป็นของตัวเอง พวกเขาดูแลสิ่งที่มีอยู่ในมือเพื่อประโยชน์ของคนอื่น นอกจากนี้ พวกเขาไม่ได้แบ่งปันแค่สิ่งที่เหลือใช้ แต่ยังขายที่ดินและบ้านของตนเพื่อนำไปช่วยคนที่ขัดสนด้วย

น่าตื่นเต้นที่ลองนึกดูว่าผู้เชื่อในวันนี้จะใจกว้างกับทรัพย์สินของตนได้อย่างไร เวลาไปซื้อของ เราอาจถามว่า “มีอะไรที่ฉันใส่รถเข็นไว้ได้บ้าง ซึ่งครอบครัวอื่นอาจต้องการ?” เมื่อถึงเวลาเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง เราอาจถามว่า “มีใครอีกไหมที่ต้องเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง?” เมื่อซื้อเสื้อผ้าชิ้นใหม่ เราอาจถามว่า “มีใครที่ต้องการสิ่งนี้มากกว่าฉันไหม?” บางทีเราอาจตั้งใจเก็บเงินไว้ในซอง เพื่อพร้อมช่วยเมื่อได้ยินว่ามีคนขัดสน เราอาจขายของที่มีอยู่ ไม่ว่าจะชิ้นใหญ่หรือเล็ก แล้วมอบเงินที่ได้ให้คริสตจักรนำไปแจกจ่ายแก่คนที่ต้องการ หรือจ่ายค่าค่ายให้เด็กคนหนึ่งในคริสตจักร หรือเราจะเก็บเงินซื้อยางรถยนต์ใหม่ห้าเส้นแทนที่จะซื้อสี่เส้นดีไหม? เมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะมีเงินซื้อยางครบชุดเพื่อมอบเป็นพรให้ผู้เชื่ออีกคน!

การใช้ทรัพย์สินของเราอย่างถึงรากถึงโคนเป็นส่วนสำคัญใน DNA ของคริสตจักรที่ขยายตัว ลองนึกภาพว่าในหมู่พวกเรา “ไม่มีใครขัดสน” ความรักอันล้นเหลือเช่นนี้จะส่งผลต่อคนที่ยังไม่เชื่อและเฝ้ามองอยู่